37. Van overleven naar leven.
Vandaag word ik 37.
37 jaar oud.
Single.
Alleenstaande mama van twee jongens.
Niet bepaald het plaatje waarvan ik een paar jaar geleden dacht dat het mijn leven zou zijn.
En toch denk ik dat ik dichter bij mijn droomleven sta, dan dat ik in jaren ben geweest.
Een jaar geleden zag dat er helemaal anders uit.
Ik herinner me een avond, ergens rond de zomer. Ik zat in de tuin van ons splinternieuwe huis in Heist-op-den-Berg. Een prachtig huis, twee kindjes, een partner, kortom alles wat er langs de buitenkant misschien uitzag als het leven dat ik hoorde te willen.
Ik keek naar de avondlucht, iets wat ik zo ontzettend graag doe. Ik had net De Heelkamers van Thea Terlouw gelezen, een boek over wat er na de dood zou kunnen zijn. Over rust, warmte en liefde. Terwijl ik daar zat, betrapte ik mezelf plots op een gedachte: Nog even volhouden tot de jongens groot zijn. En dan mag je gaan. Dan is er rust.
Ik schrok ervan. Niet omdat ik mezelf iets wilde aandoen. Dat wilde ik niet. Ik heb daar ook nooit plannen voor gehad. Maar omdat ik ineens hoorde wat ik eigenlijk tegen mezelf zei.
"Volhouden."
Alsof dit leven iets was waar ik doorheen moest. Dat leven betekende: zorgen, dragen, doorgaan, sterk zijn, iedereen bij elkaar houden… en ooit, veel later, zou er dan rust zijn. Ik denk dat er op dat moment ergens heel stil iets in mij wakker werd. Want ik wilde niet wachten tot mijn leven voorbij was om rust te voelen. Ik wilde léven.
Wat daarna kwam, was allesbehalve makkelijk. Loslaten wat niet meer goed voor me was. Afscheid nemen van het beeld waarvan ik zo lang had gedacht dat ik het moest redden. Een relatie achterlaten. Een thuis achterlaten. Mijn kinderen niet meer iedere ochtend wakker zien worden. Opnieuw beginnen. Bang zijn. Twijfel en onzekerheid voelen. Verdriet toelaten. En soms werkelijk geen idee hebben hoe het allemaal verder moest.
Het afgelopen levensjaar heeft me op manieren gebroken én veranderd die ik een jaar geleden niet had kunnen voorspellen. Maar ergens tussen al die brokstukken gebeurde er nog iets.
Ik begon terug te komen. Niet naar de vrouw die ik vroeger was. Wel naar mezelf.
Ik merk het in kleine dingen. In hoe graag ik naar huis kom. In de rust die ik soms ineens voel. In mijn jongens en hoe intens dankbaar ik ben dat ik hun mama mag zijn. In ideeën die opnieuw door mijn hoofd razen. In plannen waar ik enthousiast van word. In vrouwen ontmoeten en mogen begeleiden. In Doula Nina, dat zoveel meer aan het worden is dan alleen mijn werk.
Het geeft me weer goesting.
De goesting om te creëren en te groeien. Om te ontdekken wat er nog allemaal mogelijk is.
Goesting in mijn eigen leven.
En nee, ik ben er nog niet.
Misschien bestaat er zijn zelfs helemaal niet.
Er zijn nog moeilijke dagen, verdriet en zorgen. Er zijn stukken die nog mogen helen. Er zijn momenten waarop ik nog steeds verlang naar iemand naast mij.
Maar het verschil is gigantisch.
Een jaar geleden dacht ik: nog even volhouden.
Vandaag denk ik: ik ben benieuwd wat er nog komt.
Mogelijks is dat wel het mooiste cadeau dat ik mezelf op mijn 37ste kan geven.
Mijn leven ziet er niet uit zoals ik ooit had bedacht. Ik ben een 37-jarige single mama van twee fantastische jongens. Ik bouw een bedrijf waar mijn hart steeds meer in kruipt. Ik herbouwde onze thuis. Ik herontdek mezelf nog elke dag.
En ergens onderweg ben ik gestopt met wachten op het leven waarvan ik dacht dat het mij gelukkig zou maken. Ik ben begonnen met het leven dat er al is.
En verdomme… ik heb weer zin om te leven.
Liefs,
Nina
