Enkele nachten geleden droomde ik iets dat me heel erg is bijgebleven. Mijn oudste zoon liet op een open vlakte een soort lampion op. Geen klassieke lampion, maar eerder een ronde cirkel met vuur erin. Alleen steeg hij niet mooi op zoals de bedoeling was. Hij bleef hangen. Dwarrelde. Werd onvoorspelbaar. Ik zag hoe mijn zoon hem opnieuw probeerde vast te pakken. “Blijf ervan af!” riep ik vanop een afstand. “Ga gewoon achteruit!” Maar hij hoorde me niet. Of misschien hoorde hi

De lente is voelbaar. Het zonlicht wordt warmer, de lucht lichter en overal lijkt het alsof er iets nieuws kan groeien. Net als in de natuur planten wij ook in ons leven zaadjes. Zaadjes van vertrouwen, van keuzes, van liefde. Zaadjes die soms klein beginnen, maar langzaam wortel schieten. Voor ons gezin brengt deze lente een grote verandering. Na een periode van thuisonderwijs stromen mijn kinderen binnenkort opnieuw in op school. Het was een bewuste keuze om het een tijd la

Mijn eerste kerst en nieuwjaar apart. Mijn kinderen maar de helft van de tijd bij mij. Tussen het gemis door ontdekte ik iets wat ik niet had verwacht: ruimte. Voor stilte, zachtheid en opnieuw aanwezig zijn bij mezelf. De eerste kerst en nieuwjaar sinds ik apart woonde, voelde het alsof ik een nieuwe taal van rouw en aanwezigheid moest leren. Mijn kinderen waren er maar de helft van de tijd. En dat gemis voelde als een constante onderstroom. Soms zacht. Soms scherp, als een

Over een gezinsbreuk, alles tegelijk moeten dragen en proberen een veilige plek te blijven voor je kinderen én jezelf. De afgelopen weken waren intens. Mijn relatiebreuk in oktober 2025 zette mijn hele wereld op zijn kop. Emoties, verantwoordelijkheden en moeilijke keuzes kwamen allemaal tegelijk op mijn schouders terecht. Als mama voelde ik voortdurend: het emotionele welzijn van mijn kinderen (5 en 9 jaar oud) is en blijft mijn prioriteit. Maar dat gaat ook hand in hand met