Lampion

Enkele nachten geleden droomde ik iets dat me heel erg is bijgebleven.

Mijn oudste zoon liet op een open vlakte een soort lampion op. Geen klassieke lampion, maar eerder een ronde cirkel met vuur erin. Alleen steeg hij niet mooi op zoals de bedoeling was.

Hij bleef hangen. Dwarrelde. Werd onvoorspelbaar.

Ik zag hoe mijn zoon hem opnieuw probeerde vast te pakken. “Blijf ervan af!” riep ik vanop een afstand. “Ga gewoon achteruit!” Maar hij hoorde me niet. Of misschien hoorde hij me wel, maar besloot hij niet naar me te luisteren. De wind nam de lampion mee. Het vuur begon alle kanten op te vliegen.

Ik probeerde naar mijn kinderen toe te lopen, maar hoe hard ik ook rende, ik geraakte er niet.

Toen viel de brandende cirkel rond mijn jongste zoon. Ik zag de vlammen op zijn rug terechtkomen. Ik hoorde hem schreeuwen van de pijn. Ik riep naar mijn oudste dat hij iets moest doen, terwijl ik zelf bleef proberen dichterbij te komen. Toen werd ik wakker.

Het ging niet over het vuur

Ik geloof niet dat dromen altijd letterlijke voorspellingen zijn. Maar soms raken ze wel iets aan dat diep vanbinnen leeft. Toen ik later over deze droom nadacht, voelde ik dat het niet over het vuur ging.

Ook niet over gevaar.

Het ging over afstand.

Over je kinderen liefhebben terwijl je niet altijd bij hen bent.

Over zien dat er iets gebeurt, voelen dat iets moeilijk is en tegelijkertijd weten dat je niet alles kunt oplossen.

Na een scheiding leer je leven met een vorm van machteloosheid waar niemand je echt op voorbereidt.

Je kinderen bewegen tussen twee huizen. Twee werelden. Twee manieren van leven. Een deel van hun leven speelt zich af zonder dat jij erbij bent. Niet omdat je dat wilt. Niet omdat je niet betrokken bent.

Maar omdat dat nu eenmaal deel is geworden van jullie werkelijkheid. Soms voelt dat als staan aan de rand van een veld.

Je ziet hen. Je houdt van hen. Je roept wat je denkt dat ze nodig hebben.

Maar je kunt niet altijd naast hen staan.

Niet alles kunnen voorkomen

Wat me het meest raakte in die droom, was uiteindelijk niet eens het vuur. Het was het gevoel dat ik niet snel genoeg bij hen kon geraken. Dat gevoel herken ik als moeder. Niet alleen in de grote dingen, maar ook in de kleine. Wanneer je kind verdriet heeft en je niet precies weet wat er speelt. Wanneer je voelt dat er iets onder de oppervlakte leeft, maar het nog geen woorden heeft. Wanneer je zo graag iets zou willen wegnemen, maar beseft dat liefde niet betekent dat je alle pijn kunt voorkomen.

Misschien is dat een van de moeilijkste lessen van ouderschap:

beschermen is niet hetzelfde als voorkomen.

We kunnen onze kinderen niet behoeden voor elke teleurstelling, elke verwarring of elke kwetsuur.

We kunnen wel blijven terugkeren. Blijven luisteren. Blijven kijken. Blijven beschikbaar zijn.

Blijven rennen

Misschien was dat uiteindelijk wat deze droom me liet voelen.

Niet dat er gevaar dreigt.

Maar dat ik, ondanks alles, nog steeds probeer te rennen.

Nog steeds kijk. Nog steeds luister. Nog steeds waak.

En misschien is dat wel een bijzondere vorm van liefde na een scheiding.

Niet voortdurend kunnen beschermen. Maar een veilige plek blijven waar je kinderen altijd naartoe kunnen terugkeren. Ook wanneer er afstand is. Ook wanneer je niet alles ziet. Ook wanneer je niet overal bij kunt zijn.

Onder dezelfde maan.Altijd.

In het licht van de maan, Nina