Nieuwe stappen in de lente

De lente is voelbaar. Het zonlicht wordt warmer, de lucht lichter en overal lijkt het alsof er iets nieuws kan groeien. Net als in de natuur planten wij ook in ons leven zaadjes. Zaadjes van vertrouwen, van keuzes, van liefde. Zaadjes die soms klein beginnen, maar langzaam wortel schieten.

Voor ons gezin brengt deze lente een grote verandering. Na een periode van thuisonderwijs stromen mijn kinderen binnenkort opnieuw in op school. Het was een bewuste keuze om het een tijd lang anders te doen. Om ruimte te maken voor wat zij nodig hadden en vooral ook om hun emotionele welzijn te beschermen. De afgelopen maanden hebben ons nog maar eens laten zien hoe belangrijk het is om ruimte te geven aan alles wat er is: aan zorgen en gevoelens, maar ook aan plezier, nieuwsgierigheid en gewoon kind mogen zijn.

Maxim (9) heeft al een intens schooltraject achter de rug en het uit elkaar gaan van ons gezin bracht ook voor hem extra veranderingen met zich mee. Aimé (5) kijkt dan weer vooral nieuwsgierig vooruit.

Samen hebben we stap voor stap ontdekt wat zij nodig hebben om zich veilig en gezien te voelen, ook wanneer ze niet bij mij zijn. We hebben een school gekozen waar niet alleen een warm team voor hen klaarstaat, maar waar ook iemand uit hun eigen vertrouwde kring dichtbij is: mijn zus, hun tantie.

Een plek waar ze mogen ontdekken, plezier maken, zichzelf zijn en groeien op hun eigen tempo. Het idee dat ze daar niet eerst iets hoeven te worden, maar gewoon mogen zijn wie ze zijn, geeft me als mama een diepe rust. Natuurlijk vind ik het spannend. Loslaten is soms ook vertrouwen zonder precies te weten hoe iets zal lopen.

Maar naast die spanning is er vooral hoop. Vertrouwen dat Maxim en Aimé nieuwe ervaringen aankunnen. Dat hun unieke kwaliteiten gezien zullen worden. En dat ze niets hoeven te bewijzen om goed genoeg te zijn. De lente herinnert me eraan dat niet alles wat we planten meteen zichtbaar hoeft te groeien.

Sommige zaadjes hebben tijd nodig. Eerst wortelen ze ergens onder de oppervlakte, bijna onzichtbaar. Tot er op een dag voorzichtig iets boven de aarde verschijnt.

Misschien geldt dat ook voor ons.

Voor mijn kinderen. Voor mij.

Voor alles wat na een periode van verandering opnieuw vorm mag krijgen.

En misschien zijn het precies de zaadjes van vertrouwen, veiligheid en liefde die uiteindelijk het diepst wortelen.

In het licht van de maan,Nina